Bundan 50 veya 60 yıl öncesinin Zonguldak kent merkezini bilmeyenler, zamanında halk aleyhine yapılan bazı düzenlemelerin farkına hala varamadıklarını da bilmiyorlar.
Madenci anıtı karşısındaki bina ile oyuncakçı dükkanının bulunduğu alana yeni bir inşaat söz konusu olup eskilerinin yıkılacağının gündeme gelmesi üzerine kimileri “yazık olacak benim çocukluk yıllarımın oyuncakçı dükkanına” gibilerden artistikvari gözyaşı dökerlerken buranın aslında orijinalinin tüm Zonguldak halkının faydalandığı ve oturup dinlendiği bir park alanı olduğu gerçeğini unutuyorlar. O park alanında bir de sığınak girişi olduğunu hiç bilmiyorlar. O sığınağın çıkışının da ayrı bir komedi versiyonu olması da ayrı bir olay.
Bir tek Zonguldaklı çıkıp da “ben parkımı geri istiyorum” demiyor ama nasıl ve neden oraya dikildiği tartışılabilir bir oyuncakçı dükkanı için üzüntülerini feryat haline dönüştürebiliyor.
Evet, bu kente oyuncakçı dükkanı da gerek, “Devran Amca” gibi anılarımızı süsleyen isimleri anılarımızdan silip atmak kolay değil, dükkan sahiplerine yeni bir yer gösterilmesi de en azından olumlu bir yaklaşım olacaktır ama Zonguldak halkının öncelikle parkını geri istemesi daha akılcı bir yaklaşım olmaz mı?
Birçok yerleşim bölgesinde, en yakınımızdaki Bartın’da bile Belediyeler boş alan buldukların da orayı anında parka çeviriyorlar. Peki biz ne yapmışız?
Başka illerde kimsenin dokunmayı bırakın cesaret etmeyi aklından bile geçiremeyeceği böyle halka açık alanları işyerine çevirebilme becerisi de her halde sadece ve sadece bizim Zonguldak’a mahsus ve o dönemlerin belediyeciliğinin de hiç de gurur duyabileceği bir tablo değil.