Akıl, fikir, mantık gibi gerçekçi özelliklerden çok şekle önem verenlerin çoğunlukta olduğu ortamlara tanık oluyoruz.
Örneğin;
Entel takılmayı sevenler var… Hiçbir bilgi birikimi, kariyeri, karizması ve benzer nitelikleri olmasa bile iki karış sakal koyverip bir de iki dudak arasına pipo yerleştirince entel havasına gerenler var. Görüntü tamam da içi boş be birader… Kabak kemane gibi, neyi istersen onu çalıyor!
Bir de bu tiplere yanaşıp yanaşıp kendilerine entellik bulaşsın diye onlarla poz poz görüntü verenler var, tuhaf ama böyle; iskeledeki babaya yanaş kardeşim hiç olmazsa o bulunduğu yerde öyle duruyor, özünde ve sözünde sabit!
Şu ramazan ziyaretleri, Akepeli politik takımın yani;
Yanlarında çekim yapacak elemanlar, reyiz posterleri, evdeki masaları kaldırıp “ben de sizlerden biriyim” gibilerden yere çömelmeler… Gittikleri yerde de ille soba olacak, doğal gaz olursa olmazmış… Güldürüyorlar kendilerine, koskoca cumhurbaşkanını da alet edip devleti küçük düşürüyorlar.
Yardım dağıtmalar, yardım yapmaya giderken basın ordusuna haber verenler, haber veremezse kameraman taşıyanlar, koli koli makarna dağıtırken objektiflere sırıtanlar… Hani n’oldu “alan el, veren el” ilişkisi? Haaaaa? Bari makarna yerine alışveriş çeki verin de millet istediğini alsın be birader!..
Hastane açmayı pastane açmayla karıştıranlar; her önünde bir gazeteci gördüğünde “şehir hastanesi, şehir hastanesi” edebiyatı yaparak çorbayı sulandıranlar, “bu iş palavra” diyenleri de “akepenin yatırımlarını kıskanıyorlar, çekemiyorlar” diyerek suçlayanlar…
Toplumla her karşı karşıya kaldıklarında “namazdan önce görüşelim, namazdan sonra buluşalım, iftara davetliyim…” gibilerden ne kadar dinine bağlı olduğu izlenimi yaratanlar…
3 numara bıyıklarla gezerken “hafiften de sakal koyver görüntü tam olsun” önerilerini ciddiye alanlar…
Saymakla bitmiyor böyle tipler, dediğimiz gibi gerçekçilikten çok şekle önem vermenin vazgeçilmez hafifliğini yaşayanlarla aynı havayı soluyoruz.
Her ramazan böyle bu işler;
Bu işler adamlı dişler!..