Tunceli’de yaşayan 12 yaşındaki otizmli Ali İsmail Katırcı, İstiklal Marşı’nın tamamını ezbere okuyarak hem ailesini hem de öğretmenlerini gururlandırdı. Ali İsmail büyük takdir toplarken, izleyenlere de duygu dolu anlar yaşattı.
Ali İsmail’in ailesi, çocuklarının bu başarısından büyük mutluluk duyduklarını belirterek, otizmli bireylerin doğru yönlendirme ve sevgiyle çok önemli başarılar elde edebileceğine dikkat çekti.

Her Sabah El Ele Dükkâna Gidiyorlar

1950 yılında çıraklıkla mesleğe adım atan Simitçi, her sabah eşiyle birlikte evden çıkıyor. İlerleyen yaşlarına rağmen birbirlerinin elini bırakmayan çift, 6 metrekarelik dükkânlarını birlikte açıyor. Gün boyu omuz omuza vakit geçiriyorlar.

“Bu Mesleğe Aşığım”

Mesleğini çok sevdiğini belirten Mustafa Simitçi, 1962 yılında kendi dükkânını açtığını ve o günden bu yana çalışmayı sürdürdüğünü söyledi. Hazır ayakkabıların yaygınlaşmasıyla üretimin bittiğini ifade eden usta, tamirat yaparak mesleğini yaşatmaya devam ettiğini dile getirdi.

“Onsuz Yapamam”

Eşiyle yıllardır birlikte çalıştıklarını anlatan Simitçi, “Her sabah birlikte geliriz, akşama kadar yanımda olur. O bensiz, ben onsuz yapamam. 57 yıldır birbirimizi hiç kırmadık” dedi.

Mesleğini Bırakmaya Niyeti Yok

İşlerin azalmasına rağmen dükkânını kapatmayı düşünmediğini belirten Simitçi, ömrü yettiği sürece mesleğine devam edeceğini söyledi. Yarım asrı aşan evlilikleri ve meslek sevgileriyle örnek olan çift, görenlerin takdirini topluyor.

"Amacımız markalaşmanın sürdürülebilirliğini topluma anlatmak"

Gebze Ticaret Odası Başkanı Abdurrahman Aslantaş, Gebze'nin sanayi, üretim ve istihdamın başkenti olmasının yanı sıra ulaşım, tarihi doku ve kültürel mirasıyla da çok kıymetli bir bölge olduğunu belirtti.
Oda olarak 'Gebze Bayram Çöreği'nin coğrafi işaret belgesini 2021 yılında kente kazandırdıklarını hatırlatan Aslantaş, "Gebze'ye mahsus olan bu ürünü yıllardır yaşatarak kültürünün toplum içinde kaybolmamasını sağlıyoruz. Her bayram öncesi günü Darıca, Dilovası, Çayırova ve Gebze'nin merkezi noktalarında bu tarihi lezzeti vatandaşlarımıza dağıtıyoruz" ifadelerini kullandı.
Aslantaş, bu geleneği sürdürmelerindeki temel hedefe de değinerek, markalaşmanın sürdürülebilirliğini topluma anlatmak ve bu kültürel mirasa sahip çıkmak adına böyle bir farkındalık oluşturduklarını kaydetti.

İçinde 11 çeşit baharat bulunuyor

Öte yandan, buğday ve çavdar ununun ekşi maya ile yoğrulmasıyla hazırlanan Gebze çöreği, içeriğindeki zengin ve doğal malzemelerle öne çıkıyor. Hamuruna anason, damla sakızı, tarçın ve karanfil başta olmak üzere 11 çeşit baharat ile ceviz katılan çörek, özel ustalıkla şekillendirilerek taş fırınlarda pişiriliyor. Bu yöresel lezzet, hiçbir koruyucu madde içermemesine rağmen oda sıcaklığında 5 gün, buzdolabında ise 15 gün boyunca tazeliğini ve lezzetini koruyabiliyor.

Ulaşım alanında adil bir model olacak

Eğitime katılan kadınlar, yıllardır erkeklerin yoğunlukla çalıştığı bir alana adım atmanın heyecanını ve gururunu yaşadıklarını ifade etti. Direksiyon başına geçmenin yalnızca bir meslek edinmek anlamına gelmediğini belirten kadınlar, kamusal alanda daha görünür olmak istediklerini söyledi. Katılımcılar ayrıca toplu ulaşımda kadın şoförlerin artmasının hem yolcular hem de kent yaşamı açısından daha güvenli ve adil bir atmosfer oluşturacağına inandıklarını dile getirdi.
Üç grup halinde 9 Şubat tarihinde başlayan sürüş eğitimlerinin nisan ayında sona ermesi planlanıyor. 16 saat süren eğitimin ardından yapılan sınavı geçemeyen adaylara, sınav öncesinde ek sürüş eğitimi verilecek. Programın sonunda eğitimlerini başarıyla tamamlayan kadınlar, otobüs şoförlüğü için gerekli ehliyeti almaya hak kazanacak.

"Hayatım boyunca bana ilham oldu"

Uçuş öncesi yolculara anons yapan Cemresu Sarıhan, bu seferin kendisi ve ailesi için özel bir anlam taşıdığını belirterek şunları söyledi:

"Bugünkü uçuşumuz benim ve ailem adına çok anlamlı. Kokpitte birlikte görev yaptığım kaptan pilotumuz Ali Akman Sarıhan, babam, bugün 42 yıllık uçuş kariyerinin son uçuşunu gerçekleştiriyor. Yaklaşık 50 yıl önce asker olarak başladığı havacılık hayatına, F-16 uçaklarından Boeing uçaklarına kadar birçok farklı uçakla binlerce saatlik gökyüzünde görev yaptı. Son 23 yıldır SunExpress ailesinde on binlerce yolcuyu da güvenle taşıdı. Hayatım boyunca bana ilham olan, gökyüzünü sevmeyi öğreten ve bugün büyük bir gururla yaptığım bu mesleğe adım atmamı sağlayan kişi kendisi. Benim için o sadece bir kaptan değil, aynı zamanda öğretmenim, yol göstericim ve en büyük destekçim. Bazı insanlar gökyüzüne bakar, bazıları ise hayatını orada geçirir. Benim babam da hayatını gökyüzüne adayanlardan biri oldu. Canım babam, iyi ki varsın, iyi ki benim babamsın, iyi ki doğdun."

Uçuş sırasında yolculara seslenen Ali Akman Sarıhan ise duygularını şu sözlerle dile getirdi:

"Çok duygu dolu bir gün. Benim için 42 yıllık uçuş hayatımın son uçuşu. Kızım Cemresu'nun ise meslek hayatına, sivil havacılıktaki ilk uçuşu. Bu, dünyada nadir rastlanabilecek bir an. Aynı uçakta, aynı kokpitte olmak bizim için çok özel. 42 yıl boyunca bu mesleği severek yapma fırsatım olduğu için kendimi şanslı hissediyorum. Kızımı bir pilot olarak görmek ve birlikte uçmak, uçuş hayatımın bana verdiği en güzel hediye. Bugün bu defteri kapatıyorum ama hikaye kızımla devam ediyor."

Anonsların ardından uçaktaki yolcular baba ve kızı alkışladı.
Şanlıurfa GAP Havalimanı'na iniş yapan uçak, daha sonra yeniden Antalya Havalimanı'na döndü. Uçak, havacılık geleneği olan su takı töreni ile karşılanarak kaptan pilot Ali Akman Sarıhan'ın meslek hayatına veda uçuşu tamamlandı.

"Komadan çıktıktan sonra su içemedim"

Hastanede 2 gün komada kaldığını anlatan Akbıyık, "Komadan çıktıktan sonra su içemedim. Eve geldiğimde hala koku vardı. Ondan sonra su içmekte çok zorlandım. Bir yudum içiyorum ama tiksiniyorum. Kendimi kaybediyorum. İlaç içeceğim zaman çocuklar elimi ayağımı tutuyorlar" ifadelerini kullandı.

"Suya hasret kaldım, gülmeye hasret kaldım"

Pek çok hastaneye başvurduğunu, ama sorunun çözüme kavuşamadığını dile getiren Akbıyık, "Bütün Ankara'da ne kadar hastane varsa, ne kadar yer varsa her yere gittim. 1992 yılından bu zamana kadar suya hasret kaldım ve gülmeye hasret kaldım" dedi.

"Ben de mutlu olmak istiyorum"

Akbıyık, artık çay dışında da bir şeyler içmek istediğini belirterek "Kola olsun, meyve suyu olsun onları asla içemiyorum. Sadece gazoz ve günde 15 bardak çay içiyorum. Ben de artık yaşamak istiyorum. Şu iki günlük dünyada ben de mutlu olmak istiyorum. Su içeyim, kola içeyim, meyve suyumu içeyim" şeklinde konuştu.

30 yıldır tamirhanede çalışıyor

Muratpaşa ilçesinde eşiyle birlikte yaklaşık 30 yıldır lastik tamirhanesi işleten Mümine Kökçe, kadınların zorlu mesleklerde de başarılı olabileceğini gösteriyor.

Başlangıçta dükkânda müşterilerle ilgilendiğini anlatan Kökçe, internetten gördüğü kadın ustalardan ilham aldığını ve eşinin desteğiyle lastik söküp takmaya başladığını söyledi.

Kökçe, “30 senedir burada eşimle birlikte çalışıyorduk. Baktım internette kadınlar söküp takıyor, çeşitli işler yapıyor. Eşim de ‘Neden sen de yapmıyorsun?’ dedi. Onlardan ilham alıp ben de lastik söküp takmaya başladım. 7-8 senedir de kendim yapıyorum. Öğrendiğime çok seviniyorum” dedi.

İlk başta şaşırıyorlar, sonra müdavimi oluyorlar

İlk kez tamirhaneye gelen müşterilerin bir erkek usta beklediğini belirten Kökçe, zamanla müşterilerin kendisine alıştığını ifade etti.

Kökçe, “Lastik tamiri, sök-tak, kışlık-yazlık lastik değişimi, yama hepsini yapıyorum. İlk günlerde gelip beni görünce yadırgayanlar oldu. ‘Bayan yapamaz’ diyenler de vardı. Ama şimdi çoğu benim sürekli müşterim oldu” diye konuştu.

“Meğer ustamız bir kadınmış”

Lastiğini tamir ettirmek için dükkâna gelen müşterilerden Serdar Çalışkan ise ilk gördüğünde şaşırdığını söyledi.

Çalışkan, “Yıllardır buraya geliyorum. Kadın olarak Antalya’da bildiğim kadarıyla bu işi yapan pek yok. İşinden de memnunuz. İlk geldiğimde başka bir usta bekledim ama meğer ustamız kendisiymiş. O günden beri hep buraya geliyorum” ifadelerini kullandı.

Taklitlerinden kaçının

Eski kuruluş isimlerinin "Meraklı Baklavacı Ali Baba" olduğunu dile getiren Güven Baba, "Dedem çok meraklı, yeniliklere açık biriymiş. Farklı tatlıları çok denemiş o dönemde. O yüzden 'Meraklı Baklavacı' olarak biliniyormuş. Baklava dışında bir şeyler yapmak istemiş. Deneye deneye bunu bulmuş. Adını Ramazan helvası koymuş. 1960'tan bu yana Ramazan helvası olarak sadece Ramazan ayında satılıyor. Eskiler bilir bu tatlıyı ve iftar sofrasından eksik etmez" ifadelerini kullandı.
Kendileri dışında bazı yerlerde de yapıldığını ancak formülü bilinmediği için istenen lezzetin yakalanamadığını aktaran Baba, "Tüketiciler başka yerlerden alıyorlar ve birçoğu 'yağ içinde' şikayeti yüzünden bir daha yemiyorlar. Çünkü kötü yapılıyor. Biz bunun mucidiyiz ve hazırlarken 66 yıllık emeği, lezzeti, duyguyu koruyoruz" diye konuştu.

Yapımı saatler süren lezzet damakları şenlendiriyor

Ramazan helvasının hazırlanışının saatler sürdüğünü ve kendi yaptıklarının ağızda dağıldığını anlatan Güven Baba, şunları söyledi:
"Un, yağ ve su içeriyor ama el emeği önemli olan. Yapılışı çok zor. Elde tek tek işleniyor. 50 kilo Ramazan helvası yapana kadar 150 tepsi baklava yaparsın. Ramazan ayına özel işçi alıyoruz. Onlar tek tek işliyor. Hamur yoğruluyor. Çıkınca hamur dinleniyor. Tatlı olana kadar 3-4 kez periyotlar halinde dinlendiriliyor. Elde yuvarlanır, işlenir. Bütün aşamalarından sonra yağda kızartılıyor ve şekere batırılıyor. 15 kişi çalışıyor, sabah 08.00 gibi başlıyor, akşam 18.00'e kadar bununla ilgileniyorlar."

Kargoyla ülkenin dört bir tarafına gönderiliyor

Tatlının ikinci kuşak temsilcisi Yaşar Baba, 65 yaşında olduğunu ve 12 yaşından bu yana 53 yıldır Ramazan helvası yaptığını belirterek, üçüncü kuşak oğluna devrettiğini ancak halen yardım için yanında olduğunu söyledi. Bursa'nın eskilerinin bu tatlıyı ve en iyisinin nerede yapıldığını bildiğini vurgulayan Baba, "Sadece un, yağ ve sudan ibaret ancak asıl sırrı yapılışında. Ramazan helvası sadece bizden alınır. Diğer yerlerden de alsınlar, bizden de, aradaki farkı tüketiciler belirlesin. Kargoyla isteyenler oluyor başka illerden, oralara da gönderiyoruz. Ülkenin dört bir yanına kargoyla ulaştırıyoruz" dedi.

2021’de Müslüman olan ve bu yıl Ramazan ayı öncesinde 22 yaşında hafız olan Finlandiyalı bir genç, Kur’an-ı Kerim’i hayatının merkezine aldıktan sonra yaşadığı değişim karşısında duyduğu şaşkınlığı sosyal medyada takipçileriyle paylaştı. Müslüman olduktan sonra Haldun As-Sanaa ismini alan Finlandiyalı genç, daha önceden Kur’an’ı Kerim-i ezberleyebileceğine hiç inanmadığını ifade ederek, "Şimdi Ramazan başlarken Kur’an’ı ezberlemiş durumdayım ve teravih namazı kıldıracağım. Allahu Ekber" dedi.
Haldun As-Sanaa, paylaşımında, "Yaklaşık beş yıl önce Müslüman olduğumda biri bana gelip, Bundan beş yıl sonra Kur'an'ın tamamını ezberlemiş ve teravih kıldırıyor olacaksın dediğinde büyük ihtimalle buna inanmazdım" dedi. Daha önceden Kur’an-ı Kerim’i ezberleyebileceğini "hayal bile edemeyeceğini" söyleyen As-Sanaa, Ramazan ayı başında yaptığı paylaşımda "Fakat şimdi Ramazan başlarken Kur’an’ı ezberlemiş durumdayım ve teravih namazı kıldıracağım. Allahu Ekber" ifadelerini kullandı.
Bunun kendisi için hayallerin ötesinde olduğunu söyleyen As-Sanaa, "Evet, hayaller gerçekleşir derler ama bu, hayallerin de ötesinde bir şeyin gerçekleşmesi oldu. Ama şunu bilin ki bu Allah’tandır. Bütün başarım sadece Allah sayesindedir" dedi.
İnsanlara mesajının Kur’an-ı Kerim’e büyük önem vermeleri olacağını söyleyen Finlandiyalı genç, "Eğer onu hayatınızın merkezine koyarsanız, Allah’ın vereceği nimetlere, hayal bile edemeyeceğiniz bereketlere ulaşacağınız garanti edilmiştir. Ama bu kitaba büyük bir değer vermeniz gerekir. Bu hem Müslümanlar hem de Müslüman olmayanlar için böyle. Alemlerin rabbi Allah’a hamdolsun" şeklinde konuştu.

Anne Başak Kaplan ve çocukları, zor günlerin ardından müziğe sarılarak hayata tutundu.

Ücretsiz kursla başlayan yolculuk

Aile, Elaziz Kültür Eğitim ve Yardımlaşma Derneği tarafından Onur Şahin öncülüğünde açılan ücretsiz enstrüman kursuna katıldı. Üç ay süren eğitimde anne bağlama, oğlu keman, kızı ise gitar çalmayı öğrendi.

Kurs süresinin dolması ve özel derslerin ücretli olması nedeniyle eğitime dışarıdan devam edemeyen aile, müziği bırakmadı. Evde internet üzerinden izledikleri videolarla çalışmalarını sürdürdü.

ADEM desteğiyle yeniden ayağa kalktılar

Kaplan ailesi bugün çalışmalarına, Elazığ Valiliği Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı bünyesindeki Aile Destek Merkezi’nde (ADEM) devam ediyor. Merkezde hem maddi hem manevi destek alan aile, burada da müzik eğitimini sürdürüyor.

Başak Kaplan, “Müzik çocukluğumdan içimde ukde kalmıştı. Depremden sonra çocuklarımla birlikte başladık. Zor günleri müzikle aşmaya çalışıyoruz” dedi.

Depremle başlayan keman serüveni

12 yaşındaki Çınar Kaplan ise kemanla tanışmasının deprem sonrası olduğunu belirterek, konteyner kentte geçen günlerde müziğin kendisine moral verdiğini söyledi. Kurs sonrası kendi imkanlarıyla çalışmaya devam eden Çınar, kemanda yeteneğiyle dikkat çekiyor.

10 yaşındaki Zehranur Kaplan ise gitarı hobi olarak sürdürürken en büyük hayalinin sporcu olmak olduğunu ifade ediyor.

Zorlu süreçlerden geçen Kaplan ailesi, bugün üç farklı enstrümanla aynı evde umut dolu ezgiler yükseltiyor.

Yıllarca umutla organ bağışı bekledi

Nakil için geçen yılları anlatan Fatma Aydın Dönmez, diyalizle geçen sürecin hem fiziksel hem de psikolojik olarak yıpratıcı olduğunu söyledi. Organ bağışının önemine dikkat çeken Dönmez, yaşadıklarını şu sözlerle dile getirdi: "44 yaşındayım. Yaklaşık 9 yıllık evliyiz. İlk önce bacağımdaki ağrı nedeniyle hastaneye başvurdum. Ayağım uyuşmaya başlamıştı. Yapılan tahlillerde böbreklerde ciddi sıkıntı olduğu söylendi. Acil nefrolojiye yönlendirildik. O bölüme girdikten sonra bir daha çıkamadım. Biopsiler, tahliller derken yüksek tansiyona bağlı böbrek yetmezliği teşhisi kondu. Tedavi altına alındım. Ardından hamilelik süreci başladı. Doğumla birlikte böbreklerim tamamen iflas etti. Diyaliz süreci başladı. Beş yıl boyunca organ bağışı bekledik ama ne yazık ki uygun organ bulunamadı."

"Keşke bu fedakârlık gerekmeseydi"

Uzun süre organ bağışı beklemelerine rağmen sonuç alamadıklarını belirten Dönmez, eşinden yapılan naklin ardından sağlığına kavuştuğunu ancak yaşadığı duyguyu buruk bir sevinçle anlattı. Dönmez, "Eşim bu konuda hep çok ısrarcıydı. Biraz daha bekleyelim, belki organ bağışından bir haber gelir diyordum. Ama gelmeyince başka çaremiz kalmadı. Eşimin bana karşı olan sevgisi, fedakârlığı ve saygısı hayatımın devam etmesini sağladı. Ona minnettarım. Ama keşke bu fedakârlık gerekmeseydi. Keşke bir organ bağışıyla gerçekleşseydi. Ameliyata girerken beni uğurlaması bile benim için yeterliydi. Toprağa gidecek bir organın, başka bir bedende hayat bulması elbette çok daha anlamlı olurdu. Toplumda organ bağışı bilincinin artmasıyla bu farkındalığın güçleneceğine inanıyorum. Sevgi ise her şeyin en büyük gücü. Sevgi ve saygı, hayatın önünde gelen en kıymetli değerler. Eşim organını verse de vermese de ben onu her şeyden önce çok seven ve değer veren biriydim. Benim için o, rüyalarımın insanıydı" şeklinde konuştu.

"Anne bir gün iyileşeceksin değil mi?"

Nakil sürecinin aile üzerindeki en ağır yükünün 8 yaşındaki kızları olduğunu ifade eden Dönmez, ameliyat öncesi yaşadıkları duygusal anları da şöyle paylaştı: "En zor olan çocuğumdu. Ameliyat öncesinde bana ‘Anne bir gün iyileşeceksin değil mi?' diye soruyordu. Benim için dua ediyordu. Ameliyatın ardından kızımın ‘Anne, artık iyileştin, sağlıklısın değil mi?' dediğini duydum ve gözlerindeki sevincin ışığını gördüm. Onunla birlikte ben de mutlu oldum."

"Hayatımı paylaştığım kişiyle organımı da paylaşırım"

Eşinin sağlık mücadelesine tanıklık etmenin kendisi için çok zor olduğunu belirten Deniz Dönmez ise süreci şu sözlerle anlattı: "9 yıllık evliyiz. Aynı yerde çalışıyoruz, kendi emlak ofisimiz var. Süreç bizim için gerçekten çok zordu. Sevdiğiniz bir insanın gözünüzün önünde erimesi çok ağır bir duygu. Uzun süre organ naklini bekledik. Sonunda doktorlarımız ‘Sen verici olabilirsin' dedi. Hayatımı paylaştığım kişiyle organımı da paylaşmam benim için çok doğal. Ancak herkes bu sürece aynı duyarlılıkla yaklaşmıyor. Oysa organ nakli, bir hayatı kurtarmak demek. Bir çocuğun annesine, bir eşin sevdiğine, bir ailenin babasına yeniden kavuşması İnsanlar bunun ne anlama geldiğini bilse, organ bağışına çok daha fazla destek verir diye düşünüyorum."

Dr. Elagöz, İHA muhabirine, dört çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olduğunu, 4 kardeşin 3'ünün doktor 1'inin mühendis olduğunu söyledi. Ablasının rol modeli olduğunu belirten Elagöz, doktor olmaya onu izleyerek, ona hayran olarak karar verdiğini ifade etti.

Dr. Elagöz, sonrasında fakülteye girdiğini, fakülteye girince doğru bir karar verdiğini söyleyerek, "Annem, babam ikisi de fizikçiler. Babam fizik profesörü. Onların evinde, onlarla beraber büyüdüğüm zaman küçüklüğümden beri aslında büyüdüğüm ortamda bir akademiye, bir eğitime tabi tutuldum. Bununla beraber kendimi geliştirmiş oldum. 2022 yılında Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden mezun oldum. Mezun olduktan sonra Amerika'ya gitmeye karar verdim. Fakültenin 4'üncü yılında Harvard'da bir sunum yaptım. Meme kanseri ile alakalı bir araştırma yapmıştım okul ve Güler Hocam ile birlikte. O da dereceye girmişti ve biz Harvard'da sunum hakkı kazanmıştık. Bir hafta boyunca Amerika'da doktorları ve bilim insanlarını izleme fırsatı bulmuştum. Ve Amerika'ya gitmeye karar verdim" dedi.

Mezun olduktan sonra bunun için çalışmalara başladığını aktaran Dr. Elagöz, konuşmasına şöyle devam etti:

"1 yıl gibi kısa bir süre içerisinde Amerika'nın USEM sınavını başarı ile geçtim ve sonrasında denklik sertifikamı aldım. 1 yıl kadar da oradaki kliniklerde gönüllü olarak gözlemcilik yaptım. Sonrasında ise orada asistanlığa başvurdum. Chicago'dan da bir hastaneden asistanlık teklifi aldım. Aslında asistanlık için Amerika'ya gidecektim. Amerika'dan bir eğitim teklifi almıştım. Ama sonrasında vize ile alakalı problemler yaşadım. Amerika hayalim biraz sekteye uğrayınca ben de tekrar atamaya girip doktorluğuma devam etmek istedim. Çünkü benim için asıl amaç, nerede olduğum değil, doktorluk yapmak istediğimdi. Bu yüzden de atamaya girdim. Ben atamaya girdiğimde de genel kuradan Şırnak çıktı. Aslında Chicago'da ev bakarken bir baktım ki kendimi Şırnak'ta buldum."

Şırnak'a geldiği için değil, Chicago'ya gidemediğim için ağladığını kaydeden Dr. Elagöz, "Ama buraya geldikten sonra her şey değişti. Buraya gelirken bir video çekmiştim. Biraz böyle hafif ağladığım bir videoydu. İnsanları bilmeden yanlışlıkla gücendirmişim galiba. Şırnak'a geliyorum diye ağladığımı düşündüler ama aslında Chicago'ya gidemediğim için ağlıyordum. Uludere ilçesinin Ortabağ köyüne görevlendirildim. Burada şunu fark ettim ki, onların sıcaklığı, her gün benim için çok basit bir bilgiyi söylediğimde bile, basit bir bilgi derken şöyle söyleyeyim, benim için tıp fakültesinde gündelik hayatta öğrendiğim bir bilgiyi söylerken buradaki insanlar için onun çok büyük bir hizmet, çok büyük bir nimet ve bunu gözlerindeki karşılığı, dualarındaki karşılığı benim için gerçekten paha biçilemez. Benim için en önemlisi buydu. Burada bulduğum sıcaklık aslında bana her şeyin bir sebebi olduğunu da hatırlattı. Buradaki inziva, buradaki sakinlik ile huzurlu hissediyorum" diye konuştu.

Bölge halkının doktorlara duyduğu saygıyı başka hiçbir yerde görmediğini belirten Dr. Elagöz, "Burada bir güven var, burada bir mutluluk var, huzur var bunu hissettiriyorlar bana. İlk gelirken bu bilinmezliğin verdiği ister istemez bir korku vardı. Eminim ki, sadece doktor olarak ben değil, gelen tüm memurlarda oluyordur. Buralı olmayıp burayı bilmeyen insanlar, geldikleri zaman bu korkuyu emin ki yaşıyorlardır. Ama en rahat görebilecekleri örneklerden biri benim. Ben Sivas'ta doğdum ve Sivas'ın doğusuna daha önce hiç geçmedim. Daha önce hiçbir köyde yaşamamıştım. İlk defa bunları yaşıyorum. Ama buradaki yaşadığım her gün hem bana bir şey öğretiyor, hem de gerçekten de dualarla beraber maneviyatın ve huzurumu yükseltiyor. Bu, bana çok iyi geliyor" şeklinde konuştu.

"Amerika'da uzmana ulaşmak çok çok zor. Türkiye'de uzmana ulaşmak gerçekten çok kolay"

Sağlık açısından Chicago ile Ortabağ arasında benzer sorunların olduğunu mukayese eden Dr. Elagöz, "Chicago çok büyük bir şehir, Ortabağ bir köy. Ama sağlık olarak karşılaştırırsak şu şekilde söylerim. Karşılaştığımız problemler aslında ortak. Bir doktorun karşılaşabileceği problemler, en büyüğü dil. Amerika'dayken ne kadar İngilizceyi iyi konuşsam da ana dilim değil. Biliyorsunuz çok uluslu ülke Amerika. İspanyolca konuşan oluyor, İngilizce bilmeyen oluyor. Orada arada çevirici bir sistemden yardım alıyordum. Burada da hastalar Kürtçe konuşuyorlar ve ben de Kürtçe bilmiyorum. Arada da çeviri yapmak için bizim burada ki arkadaşlarımız yardımcı oluyorlar. Ortak problemler dil problemi, birincisi bunların. Bir diğeri Amerika'da uzmana ulaşmak çok çok zor. Türkiye'de uzmana ulaşmak gerçekten çok kolay hastalarımız için. Amerika'da bu çok zor. Uzmana ulaşmak için bir sürü prosedürden geçmeniz gerekiyor. Bizim de köyümüzde uzmana ulaşmamız zor. Çünkü köyümüzde uzmanımız yok. O yüzden benzer problemler var aslında. Chicago büyük bir şehir. Ama biraz yalnız hissettiren bir şehir. Burada yolda yürürken, selam vermeden geçtiğim bir insan olmuyor. O yüzden burada kurduğumuz bağların derinliği gerçekten farklı bir seviyede. Chicago'da bunu bulamazdım. Önümüzde ki hafta Ramazan ayı başlıyor ve ben burada eminim çok güzel iftar sofraları olacak. Babama geçen gün telefonla konuşurken söyledim. Eski Ramazanları arıyorsan mutlaka seni Uludere'ye bekliyorum. Çünkü, çevreniz küçük ama çok sağlam ve çok derin bir çevre. Birbirinizden başka kimse yok ve onu hissediyorsunuz" ifadelerini kullandı.
Ortabağ köyünde yaşayan 74 yaşındaki Sıddık Uslu, "Hocamız başımızın tacıdır. Hoş geldi, sefalar getirdi. Allah, bize gönderdi. Benim 4 tane kızım var. Bu birinci kızımdır. Çok çok teşekkürler ediyorum" dedi.

Köy Muhtarı Suvar Kara da, uzun süredir sağlık personeli eksikliği yaşandığını belirterek, "Birkaç senedir Sağlık Ocağı var. Doktorumuz, hemşiremiz olmadığı için ciddi sıkıntılar yaşanıyordu. Allah, devletimizden razı olsun, köyümüze hem doktor, hem hemşire, hem ebe ataması yapmıştır. Devletimiz bu yönden çok güzel bir adım attı. Yeni atanan doktorumuz Seher hanım, bütün hastalarımızla birebir ilgileniyor. Doktorumuzdan son derece memnunuz. Köyümüze de yeni doktorumuz hayırlı uğurlu olsun" şeklinde konuştu.

Terzi Mustafa Kekeç, "1942 doğumluyum. Dere Köprüsü'nün beri tarafında Mehmet Ali Usta diye bir terzi ustam vardı. 1955 yılında onun yanına çıraklığa gittim ve orada bir müddet çalıştım. Çalıştıktan sonra aşağı yukarı kalfa oldum ve çeşitli yerlerde çalıştım. Daha sonra 1960-1961 yılları arasında İstanbul'a gittim. İstanbul'da da tekstil işine devam ettim. Çeşitli yerlerde çalıştım" dedi.

"ZEKİ MÜREN'E DE KOSTÜM DİKTİM"

Zeki Müren'e kostümünü diktiğini de anlatan Kekeç, "İstanbul'da bir ustanın yanında çalışırken ünlü sanatçı Zeki Müren için dikilen kostümün işçiliğini yaptım. Bir ara arkası kuyruklu bir elbise dikiyordum. İsmi kostüm müydü, şu an unuttum. O işi yaptım ve prova yapıldı. Sonra tekrar geri geldi. Ben o işi bitirdim. İş bittikten sonra ustalarla çalıştığımız yer farklıydı. Ustam beni çağırdı. ‘Acaba bu işte bir arıza mı vardı?' diye şüphelendim ve gittim. Gördüm ki bu elbise Zeki Müren Bey'in elbisesiymiş, arkası kuyruklu bir elbise. Ustam, ‘Bu işçiliği bu çocuk mu yaptı?' dedi. ‘Evet' deyince bize teşekkür etti. O şekilde bir defa Zeki Müren'i görmüş oldum. Benim nazarımda çok mütevazı, olgun bir insandı" diye konuştu.

"GENÇLER SANATKAR OLSUN"

Mustafa Kekeç, terzilik sayesinde 8 çocuk büyüttüğünü de anlatarak, "Bütün insanlara da diyorum ki sanatkar olun, gençler de sanatkar olsun. Ebeveynlere de diyorum ki çocuklarımızı herhangi bir sanata veriniz. Sanatkarlar ölür ama sanat ölmesin. Onun için rica ediyorum, herkes çocuklarını sanata versin" dedi.

"GENÇLER GENELDE HAZIRA YÖNELİYOR"

Müşterilerden Mehmet Koyupekmez, "Mustafa amca sağ olsun, bizim işlerimizi görüyor. Allah kazancını bol eylesin. Gençler genelde hazıra yöneliyor. Biliyorsunuz, baba parasıyla geçindikleri için, ne diyeyim, pantolonun birini çıkarıp birini atıyorlar. Hacı abime de iş kalmıyor. Bizim gibi ihtiyarlar geldiği zaman Mustafa abinin hem yüzünü güldürüyor hem de muhabbet ediyoruz" dedi.

"MAĞAZADA TADİLAT YAPTIRMIYORUM"

Fatma Su İstekli ise, "Yaklaşık üç senedir burada yaşıyorum. Aynı zamanda Gaziantep'te okuyorum. Oradan alışveriş yaptığım zaman kesinlikle mağazada tadilat yaptırmıyorum, direkt Mustafa amcaya geliyorum. Hem çok uygun yapıyor hem çok kaliteli çalışıyor" diye konuştu.

Bir kargo firmasında çalışan kurye Muhammet Kara, siparişi temassız şekilde teslim ederek binadan ayrıldı.

SMS Sonrası Fark Etti

Kısa süre sonra gelen SMS bildirimiyle paketin Türk bayrağı olduğunu fark eden kurye, teslimat noktasına geri döndü. Bayrağın yerde olduğunu gören Kara, duyarlı bir davranış sergileyerek bayrağı yerden aldı.

O Anlar Kameraya Yansıdı

Kuryenin, Türk bayrağını özenle yukarıya bıraktığı anlar güvenlik kamerasına saniye saniye yansıdı.

Duyarlı davranış çevredeki vatandaşlar tarafından takdirle karşılandı.

Aracını Durdurup Yardım İstedi

Seyir halindeyken yaralı bir hayvanı fark eden Solmaz, aracını yol kenarına park etti. Yaklaştığında bir vaşağa araç çarptığını ve hayvanın yürümekte zorlandığını gördü.

Durumu önce jandarmaya, ardından belediye ekiplerine bildiren Solmaz, ekipler gelene kadar vaşağın başından ayrılmadı. Yaralı vaşak, belediye ekiplerine teslim edilerek tedavi edilmek üzere veterinere götürüldü.

“Hayvanları da Düşünelim”

Yaşadıklarını anlatan Servet Solmaz, “Trabzon’a giderken Sivas’ın Hafik ilçesinde yaralı bir vaşak gördüm. Önce jandarmayı sonra belediyeyi aradım. Hemen gelip vaşağı aldılar. Bu yoğun kış şartlarında dağlara, yollara ekmek bırakalım. Hayvanları da düşünelim. Neticede iyilik iyidir” dedi.

DUYGUSAL ANLAR YAŞANDI

Hayatında ilk kez doğum günü kutlanan Akgül Zengin, karşısında pastayı ve kendisi için hazırlanan hediyeleri görünce duygusal anlar yaşadı. Organizasyonda pasta kesilirken, Akgül teyzeye çeşitli hediyeler de takdim edildi.

“İYİ Kİ DOĞDUN AKGÜL TEYZE”

Samsun Büyükşehir Belediye Başkanı Halit Doğan, yapılan sürprize ilişkin açıklamasında, “İlk kez doğum gününü 74 yaşında, bizimle birlikte kutladı. İyi ki doğdun Akgül teyze. Gönül belediyeciliği anlayışıyla büyüklerimizle şehrimizin güzelliklerini keşfediyor, sağlık taramalarını gerçekleştiriyor ve nice güzel etkinliklerde bir araya geliyoruz. Bugün de ekiplerimiz Akgül teyzemize sürpriz bir doğum günü yaptı” ifadelerini kullandı.

TEŞEKKÜR ETTİ

Büyük mutluluk yaşayan Akgül Zengin, kendisini unutmayan ve bu özel günü yaşamasını sağlayan Samsun Büyükşehir Belediyesi ekiplerine teşekkür etti. Organizasyon, hatıra fotoğraflarının çekilmesiyle sona erdi.

Mahallesini ve Mesleğini Terk Etmedi

44 yıldır berberlik yaparak geçimini sağlayan Cuma Demir, çevresindeki tüm bina ve iş yerleri yıkılmasına rağmen doğup büyüdüğü mahallesini ve dükkanını terk etmedi. Depremin duvarlarda bıraktığı izlerin hâlâ görüldüğü iş yerinde mesleğini sürdürmeye devam etti.

Depremin İzleri Hâlâ Duvarlarda

Deprem sonrası ayakta kalan eski dükkanında kendi imkanlarıyla bazı sıva onarımları yapan Demir, buna rağmen depremin izlerinin büyük bölümünü olduğu gibi bıraktı. Yakınlarını depremde kaybeden Demir, üç yıldır kendisi gibi depremzede olan müşterilerine aynı dükkanda hizmet veriyor.

“Pes Etmedim, Mesleğimi Bırakmadım”

Çırak olarak başladığı berberliği yaklaşık 50 yıldır sürdürdüğünü anlatan Demir, bugüne kadar iki dükkan değiştirdiğini, 2001 yılından bu yana ise Cumhuriyet Mahallesi’ndeki küçük iş yerinde çalıştığını söyledi. Büyük yıkıma rağmen her gün dükkanını açtığını belirten Demir, mesleğinden vazgeçmediğini vurguladı.

“Depremin İzleri Olsa da Çalışmaya Devam Ediyorum”

Dükkanından vazgeçemediğini ifade eden Cuma Demir, “Depremlerde iş yerimizde bazı küçük hasarlar oluştu. Depremin izlerinin durduğu bu dükkanda çok şükür mesleğime devam ediyorum. Devletimiz ve milletimiz bize kol kanat gerdi. Dükkanım için yıkım kararı verilinceye kadar burada çalışmayı sürdüreceğim” dedi.

“Bu Dükkanda Hatıralarım ve Emeğim Var”

Depremde yakınlarını kaybettiğini dile getiren Demir, dükkanına olan bağlılığını şu sözlerle anlattı:
“25 yıldır bu dükkandayım. Ailemin geçimini buradan sağladım. Kiracı olsam da buraya alıştım. Çünkü bu dükkanda hatıralarım ve emeğim var. Benim ömrüm bu dükkanda geçti. İslahiye benim vatanım. Kimse vatanını bırakıp gidemez.”